Coaching & Training

5 september 2012

Pijn
Sinds een jaar of twee heb ik last van mijn linkerschouder. Bij tijd en wijle doet die erg zeer en ben ik beperkt in mijn bewegingsvrijheid. In eerste instantie had ik mijn hoop gevestigd op spierversterkende oefeningen bij de fysiotherapeut waardoor de klacht zou verminderen en zelfs zou kunnen verdwijnen.
Aanvankelijk leek dat ook te lukken. Maar een activiteit (oefenen in een oefenzaaltje) volhouden waarvoor ik weinig intrinsieke motivatie heb, blijkt in de praktijk echt heel lastig.

Volhouden
Na een paar maanden kwam daar dus het klad in. Toch leken de klachten niet te verergeren.  Een gunstige ontwikkeling vond ik dat. Een collega had ooit eens gezegd: spontaan opgekomen klachten houden eigenlijk niet langer aan dan een half jaar.
Bikkel die ik kan zijn, ik hield vol. En wonderwel leken de klachten te verminderen en had ik alleen bij druk op de schouder pijn. Prima om mee te leven vond ik.

Maarrrrr, de klachten namen in eens in hevigheid toe. Zo erg dat ik dagelijks paracetamol slikte om zo goed  en zo kwaad mogelijk pijnvrij de dag door te komen. Na een fietstochtje deze zomer was de pijn zo hevig dat ik er van moest huilen.
Mijn lief vond het genoeg: en nu naar de orthopeed.
Oké, oké, alle pogingen om het in het paramedisch en alternatieve circuit te houden ten spijt bezocht ik mijn huisarts.

Terugkoppeling
Mijn huisarts zei: ‘ik heb helemaal geen terugkoppeling van de fysiotherapeut gekregen over de behandeling die je voor je schouder gehad hebt. Als je aan hem zou willen vragen dat aan mij te sturen maak ik een goede verwijsbrief voor de orthopeed.’
Natuurlijk wilde ik dat wel vragen en zo gebeurde het dat ik eerst een mail stuurde aan mijn fysio. Hij was immers met vakantie, maar zou ‘m nadien vinden en behandelen. Gelukkig mocht ik kort nadat hij terug was van vakantie voor een ander consult bij hem terecht. Ik vroeg hem na afloop van de sessie of hij de terugkoppeling al geschreven had. Helaas was dit nog niet het geval, maar hij zou er direct naar kijken.

Toen ik twee weken later nog geen verwijsbrief van mijn huisarts had belde ik aanvankelijk hem als eerste: ik heb nog geen verwijsbrief van je gekregen. Hoe zit dat?
Mijn huisarts: ik heb nog niets van de fysio ontvangen.
Bij navraag aan mijn fysiotherapeut gaf hij eerlijk toe dat hij het vergeten was te doen. Hij beloofde in dezelfde zin dat hij er direct mee aan de slag zou gaan.
Al met al moest ik zes weken wachten.

Er zijn echter mensen die dus niet kunnen wachten, en die dit dus wel treft: vertraging in de zorglijn…..

Mijn ‘snode plannen‘ hebben met dit thema te maken.
Mijn snode plannen richten zich namelijk op het ‘klantgericht denken en werken in de zorg’ en dan specifiek op de GGZ.

De zorg heeft te maken met grootscheepse bezuinigingen. Er moet in het jaar 2013 voor 1,4 miljard euro bezuinigd worden alleen al in de GGZ.
Maatregelen tot nu toe:

• mensen ontslaan en/of vacatures niet opvullen. Misschien een heel geëigende maatregel, maar genoeg is het niet.
• De klant van de GGZ worden geconfronteerd met een extra eigen bijdrage (als enige zorgvrager in de hele sector zorg overigens) om een deel van de bezuiniging op te vangen.

Een andere mogelijkheid tot bezuinigen is mijn inziens kleinschaliger organisaties neer te zetten, decentraliseren, waardoor de klant weer klant wordt en geen dossier of diagnose.
De  GGZ instellingen van nu zijn van die grote kolossen met een x-aantal duizend medewerkers in grote kantoorpanden met deuren waar je alleen met een code of pasje binnen kan komen.
Als klant, maar noem ‘m gerust patiënt of cliënt, is dat niet een heel gastvrije en klantvriendelijke omgeving.

Een voordeel van kleinschaliger organisaties:

• Klantvriendelijk: kleinschaligheid geeft de klant eerder het gevoel gezien en gehoord te worden;

• Slagvaardig: snel in kunnen spelen op de locatie gebonden factoren. Denk dan aan de wijk waarin de locatie gevestigd is, maar ook of er sprake is van multiculturele  aangelegenheden, economische samenstelling van de wijk etc.

• Korte lijnen: medewerkers kennen elkaar ook (beter). Dat kan er voor zorgen dat de lijnen intern kort en sterk zijn. Je weet immers wanneer je collega aanwezig is, en wanneer je een eventuele vraag kan voorleggen.

Kleinschalige organisaties dragen er toe bij dat klant tevredener is over de (geestelijke-) zorg die hij/zij ontvangt.

In een grote organisatie is vaak sprake van een of meerdere tussenlagen. Dat maakt een organisatie vaak complex en log.
Dat kost veel geld.
Want hoe complexer hoe duurder. Denk aan de salarissen die het bestuursapparaat kosten, of de stafafdelingen die faciliterend werken.

Voor de logheid wil ik een vergelijking maken tussen een walvis en een aal.
Het kost de walvis veel tijd om in beweging te komen; als hij eenmaal in beweging is kan hij veel meters maken in korte tijd, maar is niet makkelijk wendbaar.
Een aal komt makkelijk in beweging, is eenvoudig wendbaar en kan in korte tijd veel meters maken.

Het terugbrengen van grote organisaties naar kleine overzichtelijke organisaties zorgt er mijn inziens voor dat de organisatie doelmatiger werkt. Dat voorkomt verspilling en onnodige kosten.

Kortom:
1,4 miljard bezuinigen doe je onder andere door het decentraliseren van de GGZ!

Ik besef me terdege dat ook de zorgverzekeraars een dikke vette vinger in de pap hebben. Decentraliseren kan alleen werken als de zorgverzekeraars meewerken door hun eisen proportioneren. Dat laatste is een uitdaging, want dat kan betekenen dat zij minder winst zullen maken.